Παιδική Παχυσαρκία: Πώς να μάθω στο παιδί μου να τρώει σωστά

Όλα τα παιδιά είναι διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά αυτό που έχουν ως κοινό γνώρισμα είναι ότι έχουν ανέγγιχτο το αίσθημα της πείνας και του κορεσμού.

Οι γονείς συνήθως ανησυχούν παραπάνω από όσο χρειάζεται, και καταλήγουν να «μπουκώνουν» τα αδύνατα παιδιά και να περιορίζουν τα πιo γεμάτα με αποτέλεσμα να δίνουν μπερδεμένα μηνύματα, ειδικά αν συνυπάρχουν αυτά τα παιδάκια στην ίδια οικογένεια. Οι υπερβολές δε χαλάνε μόνο τη σχέση γονιού-παιδιού, αλλά και τη σχέση παιδιού-τροφής. Το καταλαβαίνω πως χρειάζεται υπομονή, αλλά αρκεί να σκεφτεί κανείς πως επενδύει για τη μελλοντική διατροφική συμπεριφορά του παιδιού του.

Με τα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας στην Ελλάδα να είναι απογοητευτικά, πρέπει εμείς οι γονείς να κάνουμε το καλύτερο δυνατό και να αλλάξουμε τα δεδομένα. Όσο τα παιδιά ακολουθούν τις καμπύλες ανάπτυξης σύμφωνα με την ηλικία τους και είναι υγιή, οι κινήσεις που βοηθούν στο παιδικό γεύμα είναι οι εξής:

• Eλευθερία με όρια. Καλό είναι το παιδί να έχει κάποιες επιλογές αλλά συγκεκριμένες, πχ. θέλεις να φας κολοκυθάκια, μπρόκολο ή κουνουπίδι; μπορεί να πει σε όλα όχι, αλλά θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν υπάρχει και μια τέταρτη κρυμμένη... Τα τρόφιμα θα πρέπει να είναι στο τραπέζι και το παιδί να μπορεί αν θελήσει (χωρίς επιπλέον πίεση) να δοκιμάσει.
• Kαλό είναι η οικογένεια να τρώει μαζί ή αν αυτό δεν είναι εφικτό οι συνήθειες που προσπαθεί να περάσει στα νέα μέλη του σπιτιού να ακολουθούνται και από τους ενήλικες. Δεν είναι δυνατόν οι γονείς να τρώνε στο πόδι ή να παραλείπουν γεύματα και να έχουν απαίτηση από το παιδάκι να φέρεται διαφορετικά.
• Έρευνες έδειξαν πως όσο επιμένει κανείς για το πόσο καλό κάνει ένα τρόφιμο στην υγεία, τόσο λιγότερο ελκυστικό γίνεται για τα παιδιά. Αντίθετα τα χαριτωμένα ονόματα και οι ευφάνταστες παρουσιάσεις στα πιάτα λειτουργούν θετικά. Όπως και να έχει, το κάθε πιάτο θα πρέπει να εμφανίζεται με την ίδια χροιά στο τραπέζι και να μη γίνει ποτέ το σχόλιο «φάε αυτό για να φας μετά γλυκό» γιατί με αυτόν τον τρόπο παραδέχεται ο γονιός ότι πχ. το ψάρι είναι ένα μη επιθυμητό τρόφιμο και χρειάζεται ένα γλύκισμα σαν επιβράβευση για την κατανάλωσή του.
• Η συμμετοχή του παιδιού στο θέμα της διατροφής μπορεί να το βοηθήσει να καταναλώσει κάποιο τρόφιμο.
• Τα παιδιά πρέπει να εκτεθούν πάρα πολλές φορές στη θέα ενός τροφίμου μέχρι να αποφασίσουν αν θα το καταναλώσουν ή όχι. Είναι λοιπόν σημαντικό, να υπάρχουν πάνω στο τραπέζι όλα τα φαγητά, ακόμα και αυτά που δε θέλουν να δοκιμάσουν, ώστε να τα βλέπουν και είναι πιθανό στη συνέχεια να τους δώσουν μια ευκαιρία. Δε θα πρέπει βέβαια, να υπάρχει καθόλου πίεση γιατί τότε θα δημιουργηθεί μια άσχημη αίσθηση για το εκάστοτε φαγητό.

Το μεγαλύτερο ζήτημα στη διατροφή των παιδιών είναι τα γλυκά. Στην παιδική πυραμίδα διατροφής, τα γλυκά βρίσκονται στο πάνω μέρος, το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να καταναλώνονται σε μικρή ποσότητα και όχι πολύ συχνά, αλλά το γεγονός πως υπάρχουν, σημαίνει ότι δεν αποκλείονται από τη διατροφή των παιδιών. Αυτό που είναι σημαντικό να αντιληφθούμε όλοι, είναι πως δεν υπάρχουν καλά και κακά τρόφιμα, αλλά τρόφιμα που τρώγονται σε διαφορετική ποσότητα και συχνότητα. Το θέμα όμως, είναι ότι για τα γλυκά αυτό σημαίνει 1 με 2 φορές την εβδομάδα από ένα μικρό γλύκισμα το οποίο συχνά ακούγεται μη ρεαλιστικό...

Η λέξη κλειδί είναι ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό και επίσης, κάθε μέρα είναι διαφορετική. Δε βάζουμε ταμπέλες, αποδεχόμαστε τα γούστα των παιδιών μας και φερόμαστε με σεβασμό. Το φαγητό είναι μια διαδικασία που θα έπρεπε να είναι απολαυστική και να μην περιλαμβάνει τσακωμούς και γκρίνιες.