295reads: Πέντε βιβλία για το Δεκέμβριο

Get cozy. Winter is here! Η ομάδα του Pharmacy295 σου προτείνει 5 βιβλία για τον Δεκέμβριο να σου κρατάνε συντροφιά τα ήσυχα βράδια στο σπίτι ή τις ημέρες εκείνες που θέλεις μόνο κουβέρτα και comfort snacks.   ΕΓΩ, Ο ΣΙΜΟΣ ΣΙΜΕΩΝ - Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ     Ο Σίμος Σιμεών –έτσι, με το Σι με γιώτα–, αν και θα μπορούσε, δεν ήρθε ουρανοκατέβατος στη Χαλκόπολη, μια ασήμαντη κωμόπολη στην Ανατολική Μακεδονία, με όλα τα στερεότυπα της ελληνικής επαρχίας στη δεκαετία του ’60. Είχε όμως τα δικά του φτερά και ήταν έτοιμος να τα δοκιμάσει σε επικίνδυνα πετάγματα. Ο Σίμος είναι το παιδί που μπορεί να αριστεύει, να διακρίνεται και να ελπίζει. Το περιβάλλον του βέβαια παραμένει τόσο εχθρικό και στενόμυαλο, που ο μοναχικός μας ήρωας κινεί το ενδιαφέρον κάποιων πέραν της κοινής φαντασίας ατόμων. Αυτά θα του υποβάλουν τους όρους μιας περιπέτειας, με αποχρώσεις κάποιες φορές φαιδρές, αλλά συνήθως δραματικές. Όμως ο Σίμος θα μπορεί, με τη διαίσθηση και την εξυπνάδα του, να καθορίζει τις προοπτικές μιας άλλης ζωής, με διαφορετικές αξίες, πέρα από τον σοβαροφανή μικρόκοσμο που ακόμα διαιωνίζει τις εμμονές του. Όλα ξεκινούν το 1964, μια σημαντική στιγμή για την Ελλάδα. Τότε, που κάτι έδειχνε να χαράζει ελπιδοφόρα στον βαλτωμένο μεταπολεμικό μας ορίζοντα, αλλά δεν θα κρατούσε για πολύ. Κι όσο για τη Χαλκόπολη, αναζητήστε τη στους χάρτες. Αν δεν τη βρείτε, ψάξτε τη στη φαντασία σας. Στο κάτω κάτω, για ένα ταξιδάκι πρόκειται.  

Αστική Οικία στο Χαλάνδρι - Εκδόσεις Ικαρος

Η πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη συγγραφέας, Ισμήνη Καπάνταη, εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τον Ίκαρο με μια ανατροπή: ένα αστυνομικό μυθιστόρημα τοποθετημένο στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90.    

Σάββατο πρωί και μόλις κυκλοφόρησε η είδηση, τα τηλέφωνα στην Αθήνα είχανε πάρει φωτιά. Στα περίπτερα οι εφημερίδες κρέμονταν ανοιχτές, κρατημένες με δυο μανταλάκια από τις άκρες τους, για να φαίνεται ολοκάθαρα το πρωτοσέλιδό τους με τη φωτογραφία, και από κάτω, με τεράστια γράμματα, λεζάντες του είδους που συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις όπως, «Είπαν πως η Αστυνομία θα προχωρήσει σε συλλήψεις» και, «Λύθηκε το μυστήριο του φόνου της Αρναούτη στο Χαλάνδρι;» και ακόμα, σε κάποιες φυλλάδες, προκλητικά, η ερώτηση, «Ξέρουνε τώρα τι κάνουν ή θα μας πούνε πάλι πως έκαναν λάθος;».

Αθήνα, στα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Το χρήμα ρέει, χρήμα άφθονο που, σε αντίθεση με το παρελθόν, είναι κατά το πλείστον ουρανοκατέβατο. Μια κοινωνία που όζει στερημένη παντελώς μνήμης, μια κοινωνία που θεωρεί ότι η ιστορία εκκινεί και σχεδόν εξαντλείται στον Εμφύλιο. Μια κοινωνία που δεν προοιωνίζεται το μέλλον και παρακολουθεί τις εξελίξεις παθητικά· άνθρωποι εγκλωβισμένοι στους τέσσερις τοίχους των σπιτιών τους —μικρών ή μεγάλων, αδιάφορο, στον κόσμο τους όμως—, μέχρι την ώρα που η μοίρα αποφασίζει την «εικονική τους πραγματικότητα» να τη μετατρέψει, απαλείφοντας απλώς το «εικονική».     Χορεύοντας στο σκοτάδι - Ο αγώνας μου - Εκδόσεις Καστανιώτη      Στα δεκαοκτώ του, ο Καρλ Ούβε πηγαίνει να εργαστεί ως δάσκαλος σ’ ένα μικρό ψαράδικο χωριό στον Βορρά της Νορβηγίας. Δεν τον ενδιαφέρει και πολύ το αντικείμενο, αλλά θέλει απλώς να μαζέψει κάποια χρήματα για να ταξιδέψει και να ξεκινήσει τη συγγραφική του καριέρα. Στην αρχή όλα μοιάζουν ιδανικά: γράφει τα πρώτα του διηγήματα, νιώθει ευπρόσδεκτος λόγω της συμπεριφοράς των κατοίκων της περιοχής και γοητευτικός εξαιτίας της προσοχής που του χαρίζουν τα κορίτσια. Όταν όμως οι ατέλειωτες νύχτες του Αρκτικού Κύκλου αρχίζουν να καταπίνουν το τοπίο, η ζωή του παίρνει κι αυτή μια σκοτεινή τροπή. Η γραφή του επαναλαμβάνεται, πίνει τόσο πολύ που ξεπερνάει τα όρια και οι απόπειρες να χάσει την παρθενιά του τελειώνουν με ντροπή και ταπείνωση. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο σχολείο αναπτύσσεται ένας παράξενος ρομαντισμός. Στην πορεία, μέσα από τις δικές του αναδρομές, ανακαλεί τα μαθητικά του χρόνια στο γυμνάσιο και προσπαθεί να εντοπίσει στο παρελθόν τις ρίζες των μετέπειτα προβλημάτων του. Πανταχού παρούσα η βαριά σκιά του πατέρα του, του οποίου η σχέση με το αλκοόλ ακολουθεί σαν φάντασμα τον γιο του.   Ιστορία χωρίς όνομα - Εκδόσεις Ψυχογιος     

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας.

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.

H επιστροφή των νεκρών - Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ 

Στις 3 Νοέμβρη του '18 ο Μπλαιζ Σεντράρ και ο Γκιγιώμ καθόντουσαν για μεσημεριανό στο Μονπαρνάς. Μιλούσαν για τη Γρίπη, που πιο πολλούς είχε θερίσει στρατιωτικούς κι από τον πόλεμο. Ο Απολλιναίρ είχε επιζήσει, μέχρι τότε, χτυπήματα στο μέτωπο, τρυπανισμό· κυκλοφορούσε δε, μ' εκείνον το χαρακτηριστικό επίδεσμο που ξέρουμ' όλοι από τις φωτογραφίες." [Από το βιβλίο]